24 uur uit het leven van Agnes, een doordeweekse dag.
Vanwege de privacy zijn de namen fictief, de mijne is wel echt!
7d933f76-0686-4e2d-88d6-eefe5a318936

6.15 ‘t wekkertje gaat... uitgeslapen J want ik werk vandaag “om de hoek”. De hondjes horen mij en net zoals elke ochtend word ik beneden begroet door dit enthousiaste ontvangst committee. Eerst een rondje met de hondjes, ontbijt maken voor de hondjes, daarna is “ ‘ t vrouwtje” aan de beurt. Op t gemakje een verse kop koffie en een crackertje.

7.15 Op weg naar Vlaardingen waar ik vroeg begin: ben een vroege vogel van nature maar wil ook de files voor zijn. Relaxt met een kleine koffie (alweer 😉 print ik mijn echo agenda uit en bekijk nieuwsgierig wie ik vandaag allemaal ga zien. Dat wordt een gevarieerde dag, met ook nog gezellige collega’s op de werkvloer als bonus.

8.00 We vliegen erin met een echo groeicontrole bij Priscilla in combinatie met een verloskundig consult. Omdat vrouwen kunnen praten en breien tegelijk, geniet ik momenteel extra van het meiden-geklets met de zwangere dames.... de mannen/kinderen mogen namelijk niet mee ivm Corona virus. Ik meet en vertel dat de  baby lekkere bolle wangetjes krijgt en met de mamma was alles goed. Fatima komt om 8.30 uur. Haar dag begint met dubbel geluk: twee kleine vruchtzakjes met twee knipperende hartjes. Met verbazing, gelach en blijdschap, al bellend met haar vriend, verlaat ze de echokamer en ik wens haar een goede zwangerschap en ik hoop  dat deze jonge dame van net 20 jaar toch nog tijd zal “overhouden” voor een klein stukje eigen jeugd  beleving als het span geboren is. Mijn eigen kinderen hebben momenteel ook deze leeftijd en hun plezier met vriendinnen en het leven ontdekken, is wat ik iedere jong-volwassene gun.

Vervolgens komt Naomi voor een termijn echo (hoe leuk, ze is op mijn verjaardag uitgerekend, namelijk 28 november) en regel ik een NIPT test voor haar. De foto’s van haar kindje geef ik mee (stiekem een paar extra voor haar partner die er niet bij mag zijn want dit kleintje gaf me toch een leuk showtje weg!) Daarna zag ik een paar leuke meiden achter elkaar die ik al vaker gezien had: Ik vraag aan Patricia of ze baby alweer beter voelt, bij Carmen ligt de baby gelukkig met het hoofdje naar beneden….. was echt even spannend want bij 34 weken lagen de beentjes nog in het bekken van mamma. Kimberley d’r baby groeit als kool en de placenta ligt niet meer voor de baarmoeder-uitgang….we zijn samen blij want nu kan Kim vaginaal bevallen in plaats van een keizersnede!

Dan zie ik Roos voor de eerste echo in deze zwangerschap. Het is zo spannend voor haar en Pim, haar man. Ze hebben al een keer een miskraam gehad. Voordat we de echo beginnen, wordt er contact gelegd met Pim via Facetime. Daar is hij, zenuwachtig thuis, de kat zit als gezelschap bij Pim als morele steun op tafel. Dan doe ik een klein beetje gel op de buik en ga op zoek naar de baarmoeder. Daar zie ik een mooi vruchtzakje met erin een klein “ garnaaltje”….. Ik kijk  goed en vervolgens gaan er vele gedachtes en emoties door mij heen: “ zie ik echt geen hartactie? Is het echt waar? Hoe moet ik dit Roos en Pim nu vertellen, alweer verdriet?” Ik weet dat het niet goed is maar voor de 100 % zekerheid check ik al kletsend nog een keer de gegevens. Het klopt dat Roos nu 7 weken zwanger is en ik zie aan de ontwikkeling van het kindje dat het echt ook 7 weken groot is maar het hartje klopt niet. Het nieuws dat ik nu moet gaan vertellen is onvermijdelijk en slecht nieuws. Ik wijs het kindje aan en vraag wat zij zelf zien. Normaal gesproken horen we een “knipperlichtje” in het buikje te zien (kloppend hartje) maar dat is er niet. Even stilte…. 3 seconde voelt voor mij als 3 minuten….. Dan zeg ik letterlijk “ dit is slecht nieuws, het hartje is gestopt met kloppen”. Dan start er een hartverscheurend tafereel waarbij Roos heel hard begint te huilen en Pim begint direct veel vragen te stellen aan de andere kant van Roos d’r telefoon. Midden in het hoogtepunt van de Corona-tijd hoor ik dit consult zo kort mogelijk te houden, Roos zoveel mogelijk op 1,5 meter afstand en geen vragen te beantwoorden want dat moet telefonisch. Hoe is dit nu uit menselijk oogpunt mogelijk, vraag ik mij af. Ik wil juist wel nu een arm om Roos heen doen en haar troosten, ik wil juist nu wel uitgebreid de tijd nemen om Pim z’n vragen te beantwoorden! Stomme Corona ook! Omdat veel info geven medisch gezien nu toch geen nut heeft omdat ze beiden in shock verkeren en de info niet opnemen, probeer ik de gulden middenweg te vinden. Ik ga op gepaste afstand rustig naast Roos zitten en wacht tot ze iets gekalmeerd is. De rust en gewoon even laten huilen (al moet ik zelf ook wel een  paar keer extra slikken) zijn ook al iets troostend. Ik stel voor dat Pim Roos even komt ophalen met de auto zodat Roos nu niet in haar eentje op de fiets naar huis hoeft. Vanmiddag, wanneer de heftigste emotie klein beetje gezakt is,  bellen we voor de verdere uitleg en volgend beleid. Al na-snikkend vangt onze lieve assistente Roos op en wacht samen tot Pim er is. Ik hoop zo van harte dat ik ze de volgende keer ook goed nieuws mag vertellen…… soms zou een glazen bol heel fijn zijn.

En weer door met de volgende cliënt, hopelijk goed nieuws.

12.15 Na een enerverend ochtendje is het goed toeven met de collega’s tijdens de lunch. We maken nog grapjes over de afstand aan tafel tussen ons en we bespreken de op stapel staande bruiloften van twee collega’s of deze nog door zullen gaan, het thuis lesgeven van onze kinderen, de andere wereld waarin we nu leven. Ik zit zelf midden in een verbouwing/opknappen/verhuizing. Vol trots vertel ik de transformatie van bruin-blauw naar hoe mooi mijn “Aag-nestje” wordt. Tijdgebrek en oververmoeid nemen we graag op de koop toe.

13.00 Met opgeladen energie begin ik aan mijn middag spreekuur. Zit vol adrenaline want vanmiddag mag ik weer, na zeven weken gesloten moeten zijn door dat Covid-19 virus, een pretecho spreekuur draaien. Buiten het gemis van “met een andere pet op” naar de baby's kijken, voel ik me als mede-eigenaresse van Pretecho&zo erg verantwoordelijk voor onze loondienst-collega’s. Het had niet veel langer moeten duren want dan hadden we wellicht als kleine zelfstandigen de deuren moeten gaan sluiten, maar dan definitief. Gelukkig mogen we weer YEAH!!!

Ik vlieg door de eerste paar afspraken heen. Dan komt Tessa, een klein vrouwtje maar stoere dame. Ze krijgt haar vierde kindje. Bij Tessa heb ik al een paar keer een echo gemaakt. We vervolgen de groei in verband met een klein bovenbeentje. Het onderzoek “echo” is maar een hulpmiddel die van vele factoren afhankelijk is, zoals ligging van de baby, de diepte/logistiek van de buik, de hand van meten van de echoscopiste etc. De afmeting van het beentje zit soms net onder de grens , soms net ietsje erboven. Dan zie ik een mamma klein van postuur en vraag ik mij af is het kindje gewoon een kleintje net zoals mamma wordt of dat er sprake is van een achterliggend probleem. Natuurlijk heb ik dit bij 28 weken eerlijk besproken maar ik weet ook dat dit de rest van de zwangerschap een onrust zal gaan geven. Ook al hebben we overleg gehad met de gynaecoloog, spannend blijft het zeker tot de baby geboren is. Fijn dat de echo techniek bestaat maar in dit geval hunker ik naar de tijd dat ikzelf zwanger was, gewoon nog zonder echo’s en eventueel alleen op medische indicatie. Dat had Tessa een hoop onrust gescheeld. Vandaag zit het beentje net iets boven de ondergrens dus ik ben blij dat het beentje mooi meegroeit en niet achterblijft in groei.

Alleen nog Marieke zien en dan mag ik na een kopje koffie beginnen aan mijn pretecho spreekuur. Marieke zag ik 3,5 week geleden voor het eerst: een piep klein kindje van 3,7 mm (ja echt waar millimeter) en in die 3,7 mm klopte een hartje. Hoe mooi en bijzonder is dat?! Toen rond de 6 weekjes zwanger. Vandaag ga ik kijken of alles nog in orde is. Wanneer ik de echoprobe op de buik zet, en de baarmoeder in beeld krijg, is de kwaliteit wat vaag. Klopt het wat ik denk dat ik zie?? Ik vraag Marieke te gaan plassen en leg uit dat ik graag even inwendig wil kijken zodat we de baarmoeder scherper in beeld krijgen. Marieke is akkoord, tuurlijk alles over om de baby zo mooi mogelijk in beeld te krijgen! Ondertussen klets ik even met Frits, de man van Marieke, op Facetime en we vervolgen de echo met prachtig beeld. In de vluchtigheid wordt mijn vermoeden bevestigd en ik bereid mezelf en de echo voor om “het nieuws” te gaan vertellen. “kijk, hier zie ik een kindje met mooie hartactie, het beweegt en ziet er mooi uit als 9,5 week.” Dan schuif ik opzij in de vruchtzak en zie een heel dun vliesje…… en nog een holte ….. met nog een kindje van 9.5 week met kloppend hartje. Ik zeg -eventjes- niets en ben benieuwd hoe Marieke en Frits reageren als ze dit zien. De vorige echo was het immers “nog maar 1 kindje”…. Toen Marieke het als eerste zag, zei ze : “ het zijn er twee he, ik wist het wel! Ik heb dat altijd gevoeld!” Een grote blijdschap! Hoe bijzonder is dit (voor mij ook)? De eerste echo nog gewoon als 1 kindje, daarna is nog de splitsing gebeurd tot 1 eiige tweeling. Dit was voor mij de  eerste keer in mijn 25 jarige carrière als verloskundige dat ik dit zo gezien heb.

Ik sluit een bijzonder medisch echo spreekuur af (hoe vaak ontdek je twee tweelingen op 1 spreekuur?), ga mijn welverdiende koffietje (met paar dropjes mmmh) drinken en sta te popelen om mijn eerste pretecho spreekuur met een nieuw product te gaan draaien.

15.30 Nieuwsgierig en toch een beetje zenuwachtig zie ik zo meteen mijn eerste geslachtsbepaling bij 13 weken. Weken, zeg maar maanden, ben ik tussen de verbouwing door, bezig geweest om een “genderreveal bruisbal“ te ontwikkelen. Het resultaat is naar onze mening zo leuk geworden. Ik maak deze bruisballen zelf met de hand in mijn eigen keuken. Een genderreveal product dat letterlijk de spanning opbouwt: Een super leuk versierde pot vul je met een laagje water en dan doe je de witte bal erin. De bal begint te bruisen en leuke glimmertjes dansen mee. Na ongeveer 45 seconde zie je het water langzaamaan veranderen in roze of blauwe kleur. Hoe gaaf is dit?? Om samen met je familie te beleven of om er een mooi filmpje van naar je familie te kunnen sturen. Ik ben zenuwachtig omdat ik me erg verantwoordelijk voel voor dit product en ik ook niet weet hoe de mensen hierop gaan reageren. We zijn de eerste en de enige in Nederland die dit genderreveal product hebben. TROTS!

Het spreekuur vliegt voorbij tot 21.30 uur. Alle mensen waren zo blij, ze konden hun kindje weer in 3-4D zien en in aangepaste vorm kunnen er weer genderreveal party's/filmpjes gemaakt worden. Ook de opa’s en oma’s kunnen na de echo meegenieten van hun kleinkind want de hele echo stuur ik als film na de klanten toe.

En mijn bruisballen? Daverend succes, mensen vinden het allemaal zo gaaf! Gelukkig heb ik binnenkort een weekje vrij (om mijn tuin van oerwoud naar bloementuin te veranderen) maar op het menu staat nu toch eerst “balletjes draaien” .

21.30 Ik rijd moe maar erg voldaan naar huis. Onderweg even mijn adrenaline delen met mijn Pretecho&zo “maatjes” en ons heropenings geluk delen. Thuis staat een heerlijke salade op mij te wachten, want voor eten was geen tijd. De hondjes zijn weer blij alsof ik een jaar ben weggeweest. Terwijl ik eet, zet ik de transfers aan voor alle fimpjes. Wat kan er door de zwangeren en hun familie’s weer genoten worden!

22.45 Laatste rondje met de honden buiten en een ontspannende douche…. Die heb ik vandaag wel verdiend.

23.10 In bed nog even paar appjes naar mijn jeugdvriend, m’n zus en mijn mamma om mijn enthousiasme te delen en haar welterusten te wensen.

23.30 Om even alles weer los te laten zet ik een aflevering aan van Blackcode, waar leuke ziekenhuis intriges en mooie dokters de revue passeren….. vrees dat ik er maar 5 minuten van gezien heb want……..

2.09 ……. Ik word wakker van geluid….. zet mijn bril af en doe mijn ipadje uit….. welterusten!

5.30 De wekker gaat, vroeg op want mijn werkdag begint om 8.00 uur in Yerseke (Zeeland, 123 km rijden)

5.45 De hondjes horen mij en net zoals elke ochtend ………….

010 2341355
Voor niet dringende vragen en het maken van afspraken.
06 46272220
Voor hulp bij de bevalling en spoedgevallen, 24 uur per dag bereikbaar.​

De Luiermand
Verloskundigenpraktijk Vlaardingen
Hoflaan 43i
3134 AC Vlaardingen

Contact
Telefoonnummer: 010 234 13 55
Bevallings- en spoedlijn: 06 46 27 2220
E-mail: info@deluiermand.nl

Klachten? Klik hier.

knov-logo-de-luiermand-wit